آرشیو آبان ماه 1400

هنگام انجام هر فرآیند ساخت و ساز، داشتن مصالح صحیح بسیار مهم است. هنگامی که آن پروژه شامل هر نوع لوله کشی میشود، کسی باید بین لوله های جوش داده شده و بدون درز تصمیم بگیرد. این تصمیم همیشه آنطور که به نظر میرسد ساده نیست.

به عنوان مثال، مقررات زیادی در مورد استفاده از لوله های جوشی وجود دارد. این بر اساس موادی است که از طریق لوله عبور می کنند و فشاری که این مواد تحت آن قرار می گیرند. بنابراین، مهم است که قبل از تصمیم گیری در مورد لوله های فولادی بدون درز بدانید.

لوله مانیسمان در مقابل لوله های جوش داده شده

یک لوله مانیسمان با استفاده از یک سیلندر فولادی بلند تولید می شود. ابتدا مهندسان سیلندر را گرم می کنند. سپس ابزاری به نام سنبه را از وسط سیلندر وارد می کنند. سپس سیلندر رول شده و کشیده می شود تا به اندازه و ضخامت دیواره لوله لازم برسد.

برعکس، یک لوله جوش داده شده به عنوان یک ورق فولادی مسطح شروع می شود که به شکل لوله در می آید. سپس دو طرف به هم جوش داده می شوند. در حالی که به نظر می رسد این نوع لوله دارای یک درز واضح است که باید زمین شود، بسیاری از لوله ها با استفاده از جریان الکتریکی با فرکانس بالا جوش داده می شوند که دو طرف را به طور یکپارچه به هم متصل می کند.

مزایای لوله مانیسمان

لوله های جوش داده شده در محل جوش در برابر شکست آسیب پذیرتر هستند.

حتی اگر ممکن است یک درز قابل مشاهده نباشد. علیرغم پیشرفت در فناوری جوشکاری، لوله های جوش داده شده می توانند حداکثر فشار را 20 درصد کمتر از فشار لوله های بدون درز تحمل کنند.

لوله مانیسمان مزایای دیگری نیز دارد. یک لوله بدون درز نیازی به آزمایش یکپارچگی جوش و در بیشتر موارد، عملیات حرارتی ندارد. این به این دلیل است که لوله مانیسمان در طول فرآیند تولید سخت می شوند.

همچنین می توان لوله مانیسمان را جایگزین لوله جوشی کرد. در این میان لوله جوشی به دلیل قوانین قوی نمی تواند جای لوله مانیسمان را بگیرد.

مهمتر از همه، لوله مانیسمان مقاومت بیشتری در برابر خوردگی دارند. آنها حاوی ناخالصی ها و عیوب کمتری هستند که مربوط به چکش خواری هستند. اینها معمولاً در قسمت جوش داده شده لوله جوش داده شده ایجاد می شوند.

مزایای لوله های جوش داده شده

در حالی که لوله مانیسمان مزایای زیادی دارد، لوله های جوش داده شده نیز ممکن است برخی از آنها را داشته باشند. به عنوان مثال، لوله های جوش داده شده قیمت کمتری نسبت به لوله مانیسمان دارند و زمان خرید آنها کوتاهتر است.

استفاده از لوله مانیسمان همیشه ضروری نیست، اما صنایع نفت و داروسازی اغلب به آنها نیاز دارند. دما و فشار بالا مربوط به محصولات آنها لوله مانیسمان را یک ضرورت می کند.

در نتیجه قوانین صنعت، مهندسان باید ساخت و درجه لوله را در نظر بگیرند. فرآیندهای بدون درز و جوش داده شده نمی توانند همه گریدها را تولید کنند.

برای رعایت ضرب الاجل های دقیق، یک مهندس باید درک کاملی از محدودیت های تولید داشته باشد.

اینکه آیا یک لوله مانیسمان یا جوش داده شده انتخاب مناسبی برای یک پروژه ساختمانی خاص است، یک تصمیم پیچیده با تکیه بر عوامل و منابع متعدد است. این که لوله چه چیزی را حمل خواهد کرد، توجه اصلی است.

لوله مانیسمان ممکن است پرهزینه تر و تهیه آن دشوار باشد، اما محصولی محکم و همه کاره است که می تواند آینده مهندسی را تغییر دهد.

http://persianmc.4kia.ir/info2/395051/%D9%84%D9%88%D9%84%D9%87-%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%B3%D9%85%D8%A7%D9%86/

لوله مانیسمان سیاه چیست؟

لوله مانیسمان مشکی از فولادی ساخته می شوند که با لایه ای مانند روی یا رنگ پوشش داده نشده است. از آنجایی که سطحی تیره دارد که در طی فرآیند تولید توسط اکسید آهن تشکیل می شود، به آن لوله فولادی سیاه می گویند.
لوله مانیسمان سیاه
لوله های مانیسمان سیاه برای چه مواردی استفاده می شود؟
لوله مانیسمان سیاه به دلیل استحکام و نیاز به تعمیر و نگهداری کمی کاربردهای متنوعی دارند. آنها معمولاً برای انتقال گاز و آب به مناطق روستایی و مناطق شهری یا برای مجراهایی که از سیم کشی برق محافظت می کنند و بخار و هوا با فشار بالا را تحویل می دهند استفاده می شوند. علاوه بر این، لوله های فولادی سیاه در صنایع نفت و نفت نیز برای لوله کشی مقادیر زیادی نفت از مناطق دورافتاده استفاده می شود.
از دیگر کاربردهای لوله های مانیسمان سیاه می توان به توزیع گاز در داخل و خارج از منازل، چاه های آب و سیستم های فاضلاب اشاره کرد. با این حال، لوله های فولادی مشکی رنگ هرگز برای انتقال آب آشامیدنی استفاده نمی شوند، زیرا تمایل به خوردگی در آب دارند و مواد معدنی لوله در آب حل می شود و خط را نیز مسدود می کند.
لوله های لوله مانیسمان سیاه برای چه مواردی استفاده می شود؟
 لوله مانیسمان سیاه با دو روش متمایز تولید می شوند که در نهایت منجر به یک لوله جوشی یا بدون درز می شود. در هر دو روش، ابتدا فولاد خام به شکل اولیه کارآمدتری ریخته می شود. سپس با کشش فولاد به داخل لوله بدون درز یا فشار دادن لبه ها به هم و مهر و موم کردن آنها با جوش، به لوله تبدیل می شود. اولین روش‌ها برای تولید لوله مانیسمان سیاه در اوایل دهه 1800 معرفی شدند و امروزه به طور پیوسته به فرآیندهای مدرن تبدیل شده‌اند.
سالانه میلیون ها تن لوله فولادی تولید می شود. تطبیق پذیری آن آن را به پرمصرف ترین محصولات در صنعت فولاد تبدیل کرده است. لوله مانیسمان سیاه را می توان در مکان های مختلفی یافت. از آنجایی که آنها قوی هستند، از آنها در زیر زمین برای انتقال آب و گاز در سراسر شهرها و شهرک ها استفاده می شود. آنها همچنین در ساخت و ساز برای محافظت از سیم های برق استفاده می شوند. نکته جالب در مورد لوله مانیسمان سیاه این است که می توانند هم محکم و هم سبک باشند. این امر آنها را برای استفاده در ساخت قاب دوچرخه ایده آل می کند. لوله‌های فولادی را می‌توان در اتومبیل‌ها، واحدهای تبرید، سیستم‌های گرمایش و لوله‌کشی، میله‌های پرچم، چراغ‌های خیابانی و دارو پیدا کرد. هزاران سال است که از لوله ها استفاده می شود. اولین استفاده احتمالاً توسط کشاورزان باستانی برای هدایت آب از رودخانه ها و نهرها به مزارع بوده است. همچنین پیشنهاد می‌شود که چینی‌ها از لوله‌های نی برای انتقال آب به مکان‌های مورد نظر در 2000 سال قبل از میلاد استفاده می‌کردند.
توسعه لوله مانیسمان سیاه جوش داده شده امروزی را می توان به اوایل دهه 1800 ردیابی کرد. در سال 1815، ویلیام مرداک سیستم لامپ سوزاندن زغال سنگ را اختراع کرد. مرداک برای تطبیق تمام شهر لندن با این چراغ ها، بشکه های تفنگ های دور ریخته شده را به هم متصل کرد و از این خط لوله پیوسته برای انتقال گاز زغال سنگ استفاده کرد. هنگامی که سیستم روشنایی او موفق شد، تقاضای بیشتری برای لوله های فلزی بلند وجود داشت. برای تولید لوله های کافی برای پاسخگویی به چنین تقاضایی، طیفی از مخترعان روی توسعه فرآیندهای جدید لوله سازی کار می کنند. یک روش قابل توجه اولیه برای تولید سریع و ارزان لوله های فلزی توسط جیمز راسل در سال 1824 به ثبت رسید. در این روش، او لوله ها را با به هم پیوستن لبه های مخالف یک نوار آهنی مسطح ایجاد کرد. فلز ابتدا تا زمانی که چکش خوار شود حرارت داده شد. سپس لبه های آن به هم تا می شود و با استفاده از چکش قطره ای جوش می شود. لوله با عبور از شیار و آسیاب نورد تمام شد. با این حال، روش راسل برای مدت طولانی مورد استفاده قرار نگرفت زیرا در سال بعد، Comenius Whitehouse روش بهتری برای ساخت لوله های کربن استیل ایجاد کرد. فرآیند او که فرآیند جوش لب به لب نامیده می شود، مبنایی برای روش های ساخت لوله است. در این روش ورقه های نازک آهن را حرارت داده و از دهانه ای مخروطی شکل می کشیدند. هنگامی که فلز از دهانه عبور می کرد، لبه های آن خم شد و شکل لوله ای ایجاد کرد. دو انتها برای تکمیل لوله به هم جوش داده شدند.
لوله های جوش داده شده با نورد نوارهای فولادی از طریق یک سری غلتک شیاردار که مواد را به شکل دایره ای در می آورند، تشکیل می شود. در مرحله بعد، لوله بدون ازدواج با الکترودهای جوشکاری عبور می کند. این دستگاه ها دو سر لوله را به هم آب بندی می کنند. این فرآیند در ایالات متحده در سال 1832 در فیلادلفیا افتتاح شد. به تدریج پیشرفت هایی در روش Whitehouse صورت گرفت. جان مون یکی از مهمترین نوآوری ها را در سال 1911 معرفی کرد. او روش فرآیند پیوسته را پیشنهاد کرد که در آن یک کارخانه تولیدی می تواند لوله را در یک جریان بی پایان تولید کند. او ماشین‌آلاتی برای این هدف خاص ساخت و بسیاری از تأسیسات تولید لوله آن را پذیرفتند. در حالی که فرآیندهای لوله جوش در حال توسعه بودند، نیاز به لوله های فلزی بدون درز ایجاد می شود. لوله های بدون درز آنهایی هستند که درز جوشی ندارند. آنها ابتدا با سوراخ کردن در مرکز یک استوانه جامد ساخته شدند. این روش در اواخر دهه 1800 توسعه یافت. این نوع لوله‌ها برای قاب دوچرخه ایده‌آل بودند زیرا دیواره‌های نازکی دارند، سبک هستند اما محکم هستند. در سال 1895، اولین کارخانه تولید لوله های بدون درز ساخته شد.

http://pipevalves.blogtez.com/post1.php